12 juli...Het is volop zomer met temperaturen boven de 25 graden. Iedere dag wanneer ik wakker word voel ik het gemis. Het voelt zo onwerkelijk dat ik vanaf heden alleen woon. Het is stil in huis maar ik merk wel dat minder moe ben en de ik pijn in mijn rug beter in balans kan houden. Elk dag stap ik op mijn scootmobiel en tuf ik naar Henk en het is fijn om te zien dat hij zijn het naar zijn zin heeft. Gisterenmiddag trof ik hem niet op zijn kamer, hij was ook niet op de afdelingen en de verpleging miste hem ook. Ik heb in zijn kamer van spullen op geruimd en besloot maar de gaan zitten en keek even naar buiten. Daar zag ik hem zitten, op een bankje in de zon. Ik ben naar hem toe gelopen, op een afstandje zag ik zijn eenzaamheid en zag ik hem genieten. Zo dubbel… net als ik. We missen elkaar en toch zien we gelukkig ook het goede.
Reactie plaatsen
Reacties