Buiten lijkt nu wel één groot schilderij. Een stralende blauwe lucht met vriendelijke witte wolken. De bomen rood, goudgeel, groen staan te schitteren in de zon. De straat ligt bezaaid met veel kleurige blaadje en ze knisperen onder mijn voeten. De zon koestert mijn gezicht…ik geniet.
Dat was vanmorgen wel anders. Het lijkt wel of ik me nu pas echt bewust word dat ik alleen ben en alles alleen moet doen, niet even… nee voor altijd. Het is alsof ik ben stil gezet. Ogenschijnlijk doe ik alles wat er moet gebeuren, zorg goed voor mezelf, kook iedere dag vers, maar als ik ga zitten zie de lege kamer en voel ik de pijn en de leegte in huis zo hevig. Het is zo dubbel allemaal. Hij daar en ik hier… soms overspoelen de gedachte… ik ga zelf wel weer voor hem zorgen, laat hem thuis komen. Maar mijn verstand zegt… Nee, ik kan de zorg die hij nodig heeft niet meer geven. Dat maakt me somber en het doet pijn. Ik mis ons leven samen, gewoon samen eten, koffie drinken, boodschappen doen, samen wakker worden en opstaan, samen boodschappen doen, samen…. We deden alles samen.
Ik weet ook dat de verwerking van deze scheur in mijn leven tijd nodig heeft om weer in balans te komen.
Natuurlijk ben ik dankbaar voor wat we nog wel hebben. Het is alleen zo vreselijk wennen dat hij daar leeft en ik hier. Op mijn balkon geniet ik even van de herfst kleuren. Ik moet naar de apotheek, trek mijn jas en schoenen aan en pak mijn rollator. Buiten lijkt nu wel één groot schilderij. Een stralende blauwe lucht met vriendelijke witte wolken. De bomen rood, goudgeel, groen staan te schitteren in de zon. De straat ligt bezaaid met veel kleurige blaadje en ze knisperen onder mijn voeten. De zon koestert mijn gezicht…ik geniet.
Reactie plaatsen
Reacties