Buiten lijkt nu wel één groot schilderij. Een stralende blauwe lucht met vriendelijke witte wolken.  De bomen rood, goudgeel, groen staan te schitteren in de zon. De straat ligt bezaaid met veel kleurige blaadje en ze knisperen onder mijn voeten. De zon koestert mijn gezicht…ik geniet. 

Vrijdag  9 Oktober 15 graden....Een  regenachtig dag. Vroeg opstaan… inpakken en opruimen. Tijdens ons laatste ontbijt,  om tien uur  werden de koffers weer in de auto’s geladen en alle rollators en rolstoelen in de aanhangwagen gezet en afgedekt en een groot zeil. Rond 11 uur was alles klaar…. Op naar het Fletcherhotel De Klepperman in Hoevelaken. Daar wachtte ons, als afsluiting  van deze mooie vakantie dagen, een heerlijke lunch. 

De tekst voor donderdag 8 oktober...Voor kleine signalen van aandacht...Is altijd tijd...Ze kosten niet en geven veel! Na een rustige start en een gezellig ontbijt ben ik eerst even naar de weg gewandeld om een paar foto's te nemen van het prachtige bloemenveld. 

Bij Woensdag 7 oktober 23 graden... Bij het opentrekken van de gordijnen zag ik als eerste een blauwe lucht met wat dunne slierten wolk. Het beloofde een mooie dag te worden. Op het goedemorgen kaartje stond: Elk mens is uniek en heeft wel iets dat hem of haar bijzonder maakt. Na het ontbijt en het koffie/thee moment zijn we in de auto gestapt om naar de dierentuin in Nordhorn in Duitsland te gaan. Na een half uurtje genieten van de Achterhoek en het mooie Duitse landschap reden we parkeerterrein van de dierentuin op.

Elke nieuwe dag...Brengt nieuwe hoop...En nieuwe dromen met zich mee… Een schitterde dag vandaag .

5 oktober… Een midweek vakantie ‘t Keampke in de Lutte met de Zonnebloem. 22 graden.Bij het opstaan was mij eerste blik, op de stoel mijn vakantie koffer vol met daarop een lege tas die schreeuwde om mijn kussen. Vakantie, voor het eerst in mijn leven ga ik alleen op vakantie. Wel met een groep mensen waarvan ik er al een aantal ken via de Zonnebloem activiteiten, maar toch alleen, zonder Henk. 

Vrijdag 4 oktober 23 graden... Ik moest vroeg wakker worden want om 8.15 moest ik bij Henk zijn omdat  we een dagje uit gingen. Met een bus van de vriendenloterij, naar het Kröller-Müller Museum. Op weg naar Souburgh genoot ik van de opkomende zon. Het beloofde een mooie dag te worden.

Een hele maand niets geschreven. Lijkt gek nu ik veel uren alleen ben en tijd genoeg zou moeten hebben. Maar het lukt niet. Mijn dagen zijn gedeeld. De meeste middagen ga ik naar mijn lief. De ochtenden zijn gevuld met de huishoudelijke klusjes en dat gaat langzaam. Ik had gehoopt dat nu mijn lief in het verzorgingshuis is, ik minder pijn en beperkingen zou krijgen. Dat valt tegen, de neuropathie speelt erg op. Mijn voeten en benen zijn zo pijnlijk dat ik om de 10 min moet gaan zitten om bij te komen en de pijn te laten verminderen. 

Donderdag 17 september ben ik met de jaarlijkse seniorenreis van mijn kerk ‘de Rank’ naar Heusden geweest. Het weer was goed, zon en wolken en 20 graden. Daar zijn we op  boot gestapt en werden we hartelijk ontvangen met koffie/ thee en heerlijke appeltaart. Ondertussen was de boot los van de kade en toen ik mijn  koffie/thee  en taart op had  ben ik en met mij nog meer gasten naar buiten gegaan om dat heerlijk in het zonnetje te genieten van de prachtige vaartocht. Rond de klok van 12 moesten we naar binnen voor een heerlijke uitgebreide lunch. Tijdens een heerlijke lunch zagen we de zon achter de wolken verdwijnen. Toen ik na de lunch weer buiten ging voelde ik wat miezerige druppels en een koude wind waaien. Binnen was het gezellig. 

Zondag 5 September was ik door de Zonnebloem uitgenodigd om mee te gaan naar de Havendagen in Rotterdam. Eerst reden we naar een station vlakbij Rotterdam(naam kwijt) om daar in de Metro te stappen. daar bleek dat de lift naar het metrostation het niet deed, dus allemaal via de roltrappen omlaag. Spannend. De lieve Zonnebloem vrijwilligers sjouwde onze rollators omlaag. Heel spannend. In Rotterdam Centraal moesten we uitstappen, trap op en trap af naar een volgend metro. Vlak bij de havens uitstappen en voor het laatste stukje naar de Zonnebloemboot moesten we wachten op de auto's die ons naar de boot zouden brengen. Dit duurde een bijna een half uur. Op mijn gemak heb ik, in het zonnetje, naar de drukte om me heen en op de weg  zitten kijken.  Op de boot werden we als V.I.P. met thee/koffie en gebak ontvangen.  Helemaal aan de voorkant van de boot hadden we een prachtig uitzicht over de brede rivier De Nieuwe Maas en alle bootjes en boten die er rond vaarden. Supergaaf!!! 

29 Augustus....Een grote verrassing voor mijn 78e verjaardag was  het cadeautje van Annemiek…de woensdag na mijn verjaardag, een middag uit met de Zonnebloem naar Noordwijkerhout om daar een rit met de Strandrups te maken. Het was prachtig weer, 26 graden en de zon en de witte wolken wisselde elkaar af. Ik heb genoten van de rit naar Noordwijkerhout. De laatste 2 kilometer reden we dwars door het schitterende duingebied naar de  Langevelderslag. In de auto voelde ik hoe klein mijn wereld is geworden. Wat vroeger zo normaal was ervaar ik nu als heel  bijzonder.

12 juli...Het is volop zomer met temperaturen boven de 25 graden.  Iedere dag wanneer ik wakker word voel ik het gemis. Het voelt zo onwerkelijk dat ik vanaf heden alleen woon. Het is stil in huis maar ik merk wel dat minder moe ben en de ik pijn in mijn rug beter in balans kan houden. Elk dag stap ik op mijn scootmobiel en tuf ik naar Henk en het is fijn om te zien dat hij zijn het naar zijn zin heeft.  Gisterenmiddag trof ik hem niet op zijn kamer, hij was ook niet op de afdelingen en de verpleging miste hem ook. Ik heb in zijn kamer van spullen op geruimd en besloot maar de gaan zitten en keek even naar buiten. Daar zag ik hem zitten, op een bankje in de zon. Ik ben naar hem toe gelopen, op een afstandje zag ik zijn eenzaamheid en zag ik hem genieten. Zo dubbel… net als ik. We missen elkaar en toch zien we gelukkig ook het goede.