Maandag 1 Juni...Vroeg wakker, half zes en met een kopje thee voor me probeer ik de buitelende gedachten in mijn hoofd in woorden te vangen. Nog drie dagen en dan gaat Henk verhuizen naar zorgcentrum Souburgh.
Vorige week woensdag, tijdens ons vakantie in het mooie IJsselvliedt in Wezep werden we gebeld dat er een kamer was voor hem. Mijn eerste reactie was… o, wat fijn en wat erg…nu al. Tranen… zoveel gevoelens dwarrelen door je hoofd bij het horen van zo’n bericht. Henk reageerde net als ik. Ons verstand zegt die is goed, het kan niet anders en ons gevoel vindt het vreselijk. Na bijna 58 jaar samen naar bed, samen opstaan, samen eten, samen… moeten we gescheiden gaan leven. Henk in Souburgh en ik hier in ons huis. Ons huis wordt mijn huis. Voor het eerst in mijn leven, alleen opstaan, alleen wakker worden, alleen….ik kan het nog niet bevatten. Het is o wat we niet willen, ik ga hem zo missen. Natuurlijk kan ik als ik wil iedere dag naar Henk toe, natuurlijk kunnen we nog veel delen, dat besef ik heel goed en daar ben ik blij mee. Hij krijgt een prachtige kamer in het splinternieuwe Souburgh, en maar ze delen niet meer onze dagen en de gedachte daar aan doe pijn. Donderdag 4 juni om 11 uur worden we verwacht. Vanmiddag krijgen we de sleutel. Vandaag moet ik alles in gaan pakken voor de verhuizing. Zo onwerkelijk allemaal en zo’n realiteit. Ik ga proberen mijn gedachten woorden te geven. Op ons vakantie adres waren meer echtparen met dezelfde problematiek. Hun partners waren woonde al in verzorgings/verpleeghuis. Hun woorden over het leren omgaan met alles wat er op je afkomt aan gevoelens en emoties gaven me steun. De eerste periode is moeilijk, zeiden ze, maar het went en je hebt elkaar nog. Wanneer de zorg te zwaar wordt moet je soms beslissingen nemen die je zo buiten wat je wil en wat je gedroomd heb, dat doet pijn, geef jezelf de ruimte om te rouwen. Wijze troost woorden. Woorden om te onthouden.
Uitzicht van uit het raam
Een enorme verandering. Weer thuis ben ik vorige week maandag alles gaan regelen voor Henks verhuizing naar Souburgh. Veel telefoontjes, kleding in pakken, persoonlijke spullen zoeken enz. Enz. Dinsdag heeft Henk afscheid moeten nemen van de zorgboerderij. De plek waar hij ruim 2 jaar met zoveel plezier heen ging, waar hij genoot van de warme saamhorigheid, de beesten, het vele buiten zitten en het mooie uitzicht. Het viel niet mee. Woensdag heeft een maatje van de Kerk me geholpen om de zijn sta op stoel enz. naar zijn kamer te brengen. Donderdagochtend heb ik hem met pijn in mijn hart samen met Annemiek (mijn zonnebloemmaatje) naar Souburgh gebracht
We weten Het kan niet anders, hoe graag we dat ook zouden willen. Henk heeft in alles hulp en ondersteuning nodig en mijn lichaam laat het afweten, zo moe en zoveel pijn in mijn rug en benen. Ik hoop dat we allebei onze weg weten te vinden. Henk daar en ik thuis. Het is een heel onwerkelijk gevoel.
Reactie plaatsen
Reacties