Donderdag 10 juni...Vandaag is het een week geleden dat Henk naar Souburg is verhuisd. Na bijna 58 jaar samen naar bed, samen, wakker worden, samen eten, samen ons leven delen, samen….zoveel samen. Nu hij daar en ik hier. Allebei ontheemd, allebei leren leven zonder alles samen delen.
Nooit had ik verwacht dat ik zo’n scheurende pijn zou voelen. Natuurlijk zijn we ook blij met de mooie plek, het mooie uitzicht, de hulp die er voor hem is. Ons verstand zegt het kan niet anders, maar… het is zo wat we niet willen. Weggaan en hem daar achterlaten, doet pijn. Ik voelde me schuldig en wist het kan niet anders. Vrijdagnacht werd dat pijnlijk duidelijk. Ik was vrijdagavond doodmoe naar bed gegaan, overal pijn, sliep vrijwel direct. Om 2 uur werd ik wakker, er knapte iets. Ik kon niets meer, voelde me totaal leeg, kon niet meer slapen van de pijn en de vermoeidheid. Eenmaal licht ben ik uit bed gestrompeld, ik was kotsmisselijk, alles was te veel. Eind van de ochtend heb ik de huisartsenpost gebeld met de vraag of ik medicijnen mocht nemen om te slapen. Zij moeten in de gaten gehad hebben dat het niet goed ging en ineens was daar een ambulance. Zij hebben me onderzocht en ik begon te huilen, ik voelde me zo eindeloos en allesomvattend moe. Ik kon niet meer. Jaren lange zorg…steeds een stapje meer, ik heb leren leven met zorgen voor, met een pijnlijk lijf, met altijd aanwezige vermoeidheid, ik wist het maar wilde en kon het niet meer voelen. Altijd plaatste ik de ander voor me zelf. Zo had ik het immers geleerd. Ineens was het over…Een zin die de dokter zei bleef me bij. De vakantie op IJsselvliet bracht me een week totale lichamelijke en psychische ontspanning, weer thuis werd ik gedompeld een extreme lichamelijke en emotionele inspanning. Het kan niet anders dan dat daar een reactie op komt. Mijn kinderen, lieve buren en Annemiek werden door de dokter gebeld. Ik kon thuis blijven met het voorschrift rust, rust, rust….
Nu is het woensdag. Heel langzaam gaat het iets beter. Ik lig veel, soms denk ik het wat beter gaat. Maar iets te veel is weer trillen en misselijk zijn. De tranen zitten hoog. Ons huis voelt zo leeg, ik mis hem zo verschrikkelijk. Gisteren ging ik ondanks mijn loodzware vermoeidheid toch naar Henk. Weer thuis voelde ik me weer misselijk van verdriet en vermoeidheid. Vandaag de hele dag niets, rust, rust, rust. Vanmiddag kwam Sophia, fijn gepraat, ze kent me zo goed.
Henk zoekt zijn weg, is naar de kerkdienst geweest en gisteren met zijn fiets maatje wezen fietsen, vanmiddag is hij naar de bingo geweest. Hij voelt zich op gemak in zijn kamer en slaapt goed. Natuurlijk mis hij me en maakt hij zich zorgen over mij. Gelukkig leeft hij erg bij de dag en zijn, zijn emoties vlak. Morgen is hij pas een week daar. We moeten samen onze weg vinden, hij daar en ik hier. Met vallen en opstaan denk ik, maar weet dat God er bij is en Hij ons de mensen op ons pad stuurt die er voor ons zijn. Die mij helpen met het leren omgaan met deze moeilijke levensopdracht.
Reactie plaatsen
Reacties